- Jest tylko rzeczywistość.

Twoje złudzenia nie ważą więcej niż pył. Jest rzeczywistość. Jest tylko rzeczywistość. Ta chwila jest święta. Skup się!

Bądź uważny. Czujny.

Zachowuj spokój. Nie jesteś nikim jakoś szczególnie ważnym. Pomiń się na chwilę, nie zasłaniaj sam sobie sobą krajobrazu.

Widzisz? Patrz. Posłuchaj. Odrzuć wszystkich fałszywych proroków. Siebie. Mnie.

Twój problem nie polega na tym, że czegoś Ci brakuje. Twój problem to nadmiar.

Odrzuć, a jeszcze lepiej po prostu puść, wszystko to co zbędne. Za dużo śmieci targasz z sobą. W najważniejszą podróż wybrać się trzeba nagim.

Z pustymi rękami, otwartym umysłem, czystym sercem.

- Jest tylko pustka.

- Szukaj wielu rozwiązań. Patrz z wielu stron.

Jest wiele odpowiedzi, wiele reguł, miliardy różnych dróg.

To jest nasze bogactwo.

Gdyby Bóg uznał, że jedność wystarczy nie decydowałby się na cały ten burdel.

Wielość jest zabawna. Świat piekny. A reszta milczeniem.

- Bądź przytomny, i trzeźwiej, nie daj się zwieść pozorom. Droga nie ma końca. Zrób coś więcej.

Spraw sobie jakąś nagrodę. Pewnie chwilowo zaślepił Cię sukces, uśpiło zadowolenie.

Obudź się. Po prostu wstań. Kiedy ostatni raz widziałeś wschód słońca? Kiedy patrzyłeś w gwiazdy? Cieszyłeś się z picia herbaty?

Dopóki oddychasz masz jakieś obowiązki. Rozumieć więcej, uśmiechać się pogodniej, milczeć ciszej.

Spraw sobie jakiś prezent - skoro to czytasz, to znaczy, że wyrwałeś się z letargu. Chylę przed Tobą głowę.

- Sięgnij głębiej.

Nie poprzestawaj na małym. Zatrzymaj się, wniknij głębiej.

To ma znaczenie.

Bądź poważny. Traktuj siebie z szacunkiem. Myśl. Czuj. Niemyśl. Pozwól przeminąć emocjom. Daj sobie czas. Daj czas światu. Patrz uważniej. Zobacz. Usłysz. Dotknij. Zatrzymaj się.

I bądź. Jednym.

- Jesteś duszą, która chwilowo ma ciało. Ciesz się nim. Używaj. Słuchaj.

I dbaj.

Popatrz na nie z miłością. Dysponujesz czymś takim.

Zmysły. Mięśnie, kości. Jakieś wewnętrzne organy. Jak fabryki, jak miasta, jak planety. Jesteś jak świat.

Pooddychaj do siebie, dla siebie, dla swojego ciała, sługi i przyjaciela, towarzysza doli i niedoli. Kompana w podróży.

No i widzisz? Naprawdę nie jesteś tu sam.

A teraz pomyśl sobie, że kiedyś się rozstaniecie. Nic nie jest wieczne. Naprawdę chciałbyś tak wyglądać przez miliony lat?

Twoja dusza ma ciało. To całkiem zabawne.

Wyprostuj kręgosłup, oddychaj, poczuj stopami ziemię. Grunt. Ziemia to grunt.

Wyprostuj się, oddychaj, bądź, choć przez moment, bliżej Absolutu.

Po prostu bądź. Sobą, zaprzyjaźnionym z ciałem. Całością.

- Pracuj.

Jeśli chcesz mieć z czegoś radość, musisz poświęcić temu czas.

Pracuj. Spokojnie, metodycznie.

Nie ma innej drogi. Na skróty zawsze okazuje się o wiele dłużej. Zrób jeden krok.

- Bądź dla siebie dobry, łagodny, wyrozumiały, serdeczny i czuły.

Co Ci szkodzi?!

- Baw się. Baw się dobrze.

Zabawa to trochę takie przymróżenie powiek. Inne widzenie świata, inne przeżywanie. Bez konsekwencji.

Bez negatywnych konsekwencji. Zagrzebanie się w sianie, w kolorowych liściach, dotknięcie mchu.

Co by się stało, gdyby cały świat okazał się jednym wielkim żartem? Inteligentnym dowcipem? Komediową farsą z zaskakujacym i najmniej oczekiwanym zakończeniem?

Co to się stanie, kiedy się okaże, że to właśnie Pan Bóg ma poczucie humoru i mnożył trudności tylko po to, żeby móc usłyszeć gromki wybuch śmiechu, kiedy tylko opadnie wielka fala przerażenia wywołana wyłącznie Twoimi iluzjami?

Baw się. Ten się śmieje, kto się śmieje pierwszy, kto się śmieje często i kto się śmieje ostatni. Praktyka czyni mistrza.